แดดยามเช้า ส่องแสงเป็นประกาย สะท้อนกับพื้นน้ำ
มีลมพัดผ่านตลอดเวลา ดอกหญ้าพลิ้วไหว และก็มีเด็กชายคนนึ่ง
ชื่อ เด็กชายพระจันทร์ ทุกๆวันพระจันทร์จะเดิน
ท่องเที่ยวในป่า และเขามักไปเล่น
ตามลำพังเสมอ ด้วยเท้าเปล่าประจำ โดยไม่ได้สนใจว่า จะเจ็บเท้า จากเศษหิน
เขาเหยียบย่ำ ไม่ว่าจะสกปก หรือว่า จะสะอาด จะร้อนหรือว่าเย็น
ด้วยความที่พระจันทร์เป็นเด็กซน ก็จะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เด็กชาย
ยังคงมีความสุขกับการเดินทางด้วยเท้าเปล่า และเขายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ
อย่างเหงาใจ แต่แล้ววันหนึ่ง เด็กชายพระจันทร์
ก็ได้พบกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น เมื่อ สองเท้าน้อยๆ นั้นดันไป
เหยียบกับเศษแก้ว เข้าจังๆ ทำให้เด็กชายพระจันทร์ ปวดเท้าทั้งสองข้าง
จนไม่มีเรี่ยวแรงที่จะเดินต่อไป แต่แล้ว ก็มีแสง อ่อนๆ ส่องลงมาที่เด็กน้อย
เมื่อแสงหายไปก็ ได้พบกับ เทวดาตัวน้อย ซึ่งเทวดา ตัวน้อยก็ ได้ถามว่า
เป็นยังไงบ้าง เจ้าหนู
เจ้าหนูได้แต่นั่งร้องไห้ ไม่ยอมพูดจา
เวลาผ่านไปสักพัก เด็กน้อยก็เริ่มที่จะพูดจา เทวดาตัวน้อย จึงถามว่า
รองเท้าเจ้า ไปไหน
เด็กชายพระจันทร์ตอบกลับไปว่า ข้าไม่มีรองเท้า เหมือนกับคนอื่นเขาหรอก
เพราะว่าข้าเป็นเด็กยากจน ไม่มีวาสนาอย่างเด็กคนอื่นเขา ด้วยความน่าสงสาร เทวดา จึงได้ เสก รองเท้าผ้าใบ ให้กับเด็กน้อย เด็กน้อย เห็นแล้วก็ ตื่นเต้น
เพราะว่าเป็นรองเท้าคู่แรกของเขา
พระจันทร์ได้แต่พูดคำว่าขอบคุณ แต่ ยังไม่ทันไร เทวดาตัวน้อยก็หายไป
ต่อมา พระจันทร์ ก็ได้ใส่รองเท้า
โดยที่ไม่ต้องกลัว อะไรทิ่มแทงอีกแล้ว แต่เด็กน้อยก็ยังไม่ลืมเทวดาตัวน้อย ที่มอบโอกาสให้กับเขา
เขายินดีที่จะพบ เทวดา ตัวน้อยอีกครั้ง
